میراژ اف یك :

میراژ یك كابینه اف 1 سی كه مشخصات ان در زیر می اید قادر است عملیات رهگیری را در هرگونه شرایط جوی و در هر ارتفاعی انجام دهد و به جنگ افزارهای میراژ 3 مسلح است. میراژ اف 1 بی مدل دو كابینه این جنگنده، اولین پرواز خود را در 26 مه سال 1967 انجام داد.
میراژ F-1Eاز نوع رهگیر (دفاع هوایی)، ضربتی (بمباران هدفهای زمینی) و شناسایی (عكس برداری) است كه برای صادرات تولید میشود. این مدل مجهز به ناو بری كامپیوتری است و در آن اطلاعات پروازی و جنگ افزارها برروی شیشه حجلوی خلبان (HUD) حك میشود.
میراژ F-1R یك كابینه (F-1CR نیروی هوایی فرانسه)قادر است در روز و شب عملیات مختلف شناسایی را انجام دهد. میراژ F-1با سوختگیری از هواپیمای تانكر سی 135 اف تونسته است مجموعا 6 ساعت پرواز كند و مسافت 2700 مایل دریایی، معادل 5000 كیلومتر را طی این مدت طی كند. كشورهای دارنده اف 1 عبارتند از : عراق، لیبی، مراكش، افریقای جنوبی و اسپانیا.

تا آوریل 1985 مجموعا 690 فروند میراژ اف 1 سفارش داده شده بود. از این مقدار 252 فروند، از جمله شش مدل اولیه، برای نیروی هوایی فرانسه تولید شده بود و 439 فروند دیگر آن را كشورهای یونان، اكوادور، عراق، اردن، كویت، لیبی، مراكش ژ، قطر،افریقای جنوبی و اسپانیا خریداری كردند.
میراژ اف1 سی مجهز به رادار سیرانوی 4 ام ساخت شركت تامسون سی اس ف است كه كارایی خوبی در ماموریتهای رهگیری هوایی دارد. ولی میراژ F-1CR2000 (مدل تغییر یافته سی برای نیروی هوایی فرانسه) دارای رادار سیرانوی 4 ام است كه امكانات زیادی را برای انجام ماموریتهای ضربتی را برای خلبان فراهم می آورد. مدل صادراتی اف 1 سی دارای رادار مشابه سیرانوی 4 و یا 4 ام است و مدلهای ئی هم مجهز به رادار سیرانو 4 ام –آر هستند. اما رادار طوری جاسازی شده است كه فضای كمتری را اشغال میكند. میراژ F-1EQ5 نیروی هوایی عراق موشك ضد كشتی اگزوست را با خود حمل میكند.

پیشرانه
میراژ F-1 به یك موتور اسنكما اتار 9K5با قدرت كشش 15873 پوند با پس سوز مجهز است. ظرفیت بنزین در مخازن بالها 3750 لیتر است. همچنین سه مخزن داخلی به علاوه یك مخزن خارجی سوخت مورد نیاز موتور را تامین میكنند. كل ظرفیت سوخت داخلی این هواپیما برابر 4300 لیتر است. تمام مخازن داخلی آن ظرف 6 دقیقه با فشار پر میشوند. اف یك قادر به حمل دو مخزن سوخت خارجی با ظرفیت 1130 لیتر در مقر های خارجی زیر بالها و یك مخزن با گنجایش 2200 لیتر در زبر شكم خود میباشد. خرطوم سختگیری آن در قسمت راست كابین خلبان تعبیه شده است.
جنگ افزار
میراژ اف یك دارای جنگ افزارهای استاندارد از جمله دو قبضه توپ 30 میلیمتری DEFFA 553هریك با 130 تیر فشنگ در زیر بدنه است. علاوه براین، مقرهای نوك بالها مختص موشكهای هوا به هوا هستند. حداكثر ظرفیت حمل سلاح در این هواپیما برابر 6300 كیلوگرم ایت. در ماموریتهای رهگیری دو موشك حرارتی ماترا 550 ماژیك و یا موشكهای حرارتی AIM-9 Side Winder را در مقرهای نوك بال و موشكهای راداری ماترا سوپر530 را در زیر بال حمل میكند.
در ماموریتهای ضربتی یك موشك اگزوست و یك موشك ضد رادار آرمات یا تا 14 عدد بمب 500 MK-82 پوندی (250 كیلوگرمی)، 3 عدد بمب تخریب كننده باند فرودگاه و 144 عدد راكت از نوع تامسون برانت را با خود حمل میكند. به علاوه در ماموریتهای مختلف توانایی حمل وسایل زیر را دارا میباشد:
باكهای اضافی بنزین، تجهیزات لیزری همراه با موشك هوا به زمین AS-30یا 400 كیلوگرم بمب لیزری، موشكهای هوا به سطح، دستگاههای هشدار دهنده علیه هر موج راداری كه هواپیما را تعقیب میكند، تجهیزات ضد جنگ الكترونیك (ECM & ECCM)، چهار دروبین مادون قرمز و معمولی، چف و فلزهای حرارتی به ترتیب برای گمراه كردن موشكهای حرارتی و راداری را میتواند با خود حمل كند.

مشخصات هوپیما:

• طول: 15 متر
• عرض: 8.4 متر
• ارتفاع: 4.5 متر
• حد اكثر سرعت در اتفاع 36000 پایی: 2.2 ماخ
• حد اكثر سرعت در ارتفاع كم: 1.2 ماخ
• حداكثر وزن برخاستن: 32800 پوند.
• وزن رزمی: 21000 پوند
• وزن خالی: 16300 پوند
• سرعت تقرب: 141 نات (260 كیلوتر در ساعت)
• سرعت نشستن: 124 نات (235 كیلوتر در ساعت)
• تکمیل همزمان 2 هواپیمای داسو میراژ اف 1 و جگوار منجر به ورود همزمان آن دو در عرصه هواپیماهای شکاری در سال 1974 شد.ابتدا تصور میشد که ایندو رقبای سرسختی برای هم باشند .در این رقابت که تصور میشد اف1 به مراتب کامیابی بیشتری به دست آورد مشخص شد که درخواست برای هواپیمای دارای انعطاف پذیری عملیاتی گسترده تر بیشتر است و این ویژگی میتوانست به بهترین شکل به وسیله هواپیمایی که در آغاز برای نقش برتری هوایی و ماموریتهای هوا به هوا طراحی شده ،فراهم نماید(همان گونه که با عرضه جنرال داینامیکس F-16 فلکون به بازار جهانی نیز ثابت شد).هردو هواپیمای جگوار و میراژ F1در برگیرنده گوشه هایی از تجربیات برنامه جنگنده ضربت ینوبک/ع(نشست/برخاست کوتاه و عمودی)نیروی هوایی شکست خورده فرانسه بودند که در سالهای پایانی دهه 1950 آغاز شد. میراژIIIV تنها هواپیمای نوبک/ع جهان بود که به سرعت 2ماخ دست یافت. با وجود این،کمی پیش از این که این هواپیما به پرواز در آید نیروی هوایی فرانسه درباره هزینه بالای این جنگنده ابراز نگرانی کرد.بنابراین داسو تشویق شد که به بررسی دیگر طرحهای جایگزین نوبک بپردازد.هدف کلی تولید هواپیمایی با سرعت 2.2ماخ بود که بتوان آن را در ماموریتهای ضریتی هسته ای با شعاع عمل پایین-پایین(lo-lo radius of action)550 کیلو متری نیز به کار گرفت و توانایی نشست و برخاست از باندهای 800متری را نیز داشته باشد.کامیابی نسبی میراژIII پیشگام که صنایع هواپیمایی فرانسه را در 10 سال و مدتی کوتاهی پس از پایان جنگ به طور ناگهانی از هیچ به سطح جهانی رساند،مارسل داسو را در موقعیت استثنایی قرار داد. در ماه مارس 1967 فرانسویان به این نتیجه رسیدند که گزینش جنگنده ای دارای بال هندسه متغیر برای جایگزینی میراژIIIپاسخگوی افزایش هزینه بالای آن نیست و به کارگیری طرح بال پسگرای متوسط در هواپیما مناسبتر تشخیص داده شد.در 18 مه 1967 پیش نمونه میراژF1سقوط کرد که علت اصلی آن اهتزاز(Flutter) گزارش شد.اما این طرح پیش برگزیده شده بود و قرار داد تولید 3 پیش نمونه (که قرار بود 2نمونه آخر دارای موتور 9K-50باشد) در سپتامبر همان سال امضا شد. ادعا میشود که سوخت داخلی میراژ برای سه پرواز 5 دقیقه ای برای رزم در ارتفاع متوسط و با سرعت 1.5ماخ یا پروازشناسایی در ارتفاع بالا و با شعاع 315 کیلومتر و با سرعت 2.2 ماخ کافی است.با یک مخزن مرکزی و دو موشک سوپر 530 میراژ میتواند در گشت هوایی به مدت دو ساعت و 15 دقیقه پرواز کرده و هدف را تا ارتفاع 20000 متری رهگیری کند. رادار رهگیر سایرانو IV ساخت تامسون CSF از تجهیزات استاندارد F1 هست که در برخی از نمونه ها دارای توانایی نقشه برداری زمینی/دریایی و دوری از عوارض زمین میباشد. در هواپیمای ویژه حمله زمینی میراژ F1 .A (که تنها لیبی و افریقای جنوبی آن را خریداری کرده اند) رادار مسافت یاب آیدا (AIDA)ساخت شرکت داسو نصب شده است و در F-1EQ5/ عراقی رادار AGAVE تامسون CSF جایگزین سایرانو4 شد.رادار سایرانو M 4 دارای حالت هوا به سطح،یک سامانه حمله-ناوبری اینرسیایی شرکت ساژم،نشاندهنده سربالای ساخت شرکت تامسون CSF و مسافت یاب لیزری از جمله تجهیزات هواپیمای چند ماموریته) F1Eکه عراق از این مدل زیاد داشت( میباشند.لازم به ذکر است نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران نیز تعدادی از این هواپیما را در اختیار دارد که این هواپیماها از هواپیماهای به جا مانده عراقی در ایران می باشند.آمادگی رزمی این هواپیما در ایران ۷۰٪ بر آورد می شود.در زمان جنگ ایران و عراق این هواپیماها به طور وسیعی مورد استفاده نیروی هوایی عراق بوده اند ولی مرزبانان نیروی هوایی هواپیماهای اف ۱۴ مانع حملات هواپیماهای متخاصم عراقی از جمله میراژ ها بوده اند.جالب توجه این که یک MIRAGE.F1عراقی یک F.14را سرنگون کرد.
  دارندگان میراژF.1:
  1.اکوادر2.یونان3.ایران4.عراق5. کویت6.لیبی7.مراکش8.قطر9.آفریقای جنوبی